Hey! Ik ben Gowi

Ik heb een job die goed loopt. Fijne collega’s. Een stabiel leven.

Op papier klopt alles.

’s Ochtends vertrek ik, doe wat er van me verwacht wordt, kom thuis en alles draait verder.

En toch zijn er van die momenten waarop ik even stil val.

Wanneer iedereen bezig is en ik mezelf denk te betrappen op een gedachte die ik niet goed kan plaatsen.

Is dit het nu?

Niet omdat er iets mis is.

Maar omdat alles zo… gewoon is geworden.

De dagen gaan voorbij zonder grote problemen, maar ook zonder dat ik het gevoel heb dat ik echt ergens naartoe ga.

Nu de kinderen het huis uit zijn, voelt het huis anders.

De geluiden die er jaren vanzelf bij hoorden, zijn weg. Geen geroep meer in de gang. Geen schoenen die tegen de deur botsen. Geen “mama, waar ligt dat…?”

Maar er is meer stilte. En tegelijk ook meer ruimte.

Ik merk dat ik meer tijd heb. Dat mijn dagen niet meer automatisch gevuld zijn met zorgen, regelen, brengen en halen.

Ik heb jaren vooral voor hen geleefd. En nu dat wegvalt, vraag ik me soms af wat er van mij overblijft zonder die rol.

Wie ben ik als niemand mij nodig heeft op die manier?

En wat wil ik eigenlijk met de tijd die ineens weer van mij is?

Ik ben net uit mijn relatie en probeer gewoon verder te doen. Ik werk, zie vrienden, hou mezelf bezig… maar alles voelt anders dan ervoor.

Soms wil ik iets vertellen en grijp ik automatisch naar mijn telefoon. Tot ik besef dat er niemand meer is naar wie ik stuur.

Ik blijf denken aan alle plannen die we hadden. Vakanties. Ideeën. Kleine dingen waarvan ik dacht dat ze vanzelf gingen gebeuren.

Ik vraag me af of het aan mij lag. Of ik iets anders had moeten doen.

Maar ik weet vooral niet goed wat nu komt, of wat ik eigenlijk zelf wil.

Ik leef vaak van dag tot dag.

Als er keuzes moeten gemaakt worden, laat ik ze meestal aan anderen over. Niet omdat ik het niet kan… maar omdat ik twijfel.

Wat als ik het fout doe? Wat als een andere keuze beter was geweest?

Dus stel ik dingen uit. Of ik volg gewoon wat er gebeurt.

In gesprekken ben ik vaak eerder aanwezig dan zichtbaar. Ik luister, ik knik, ik ben er wel… maar ik zeg niet altijd wat ik echt denk.

Vanbinnen is het soms druk.

Een soort constante twijfel die blijft doorgaan, zelfs als alles aan de buitenkant rustig lijkt.

En tegelijk ook een leeg gevoel. Alsof ik wel bezig ben, maar niet echt richting heb.

Toch is er iets dat blijft hangen.

Het gevoel dat er meer in mij zit dan wat ik nu laat zien.

Meer zelfvertrouwen. Meer richting. Meer grip.

Alleen weet ik nog niet hoe ik daar moet komen.